Cécile Heins Coaching
 

Blog


28.10.2022

Huilen is helen

Het is 9:30 uur op een donderdag in de herfstvakantie. Kinderen naar school, man naar werk. Ik heb een vrije dag, dus ik plof op de bank met een kop thee en zet mijn favoriete serie aan.

En tijdens het kijken voel ik het. De serie doet niet wat het moet doen: het maakt me niet blij, het houdt mijn aandacht niet vast, ik ben ondertussen over allerlei dingen aan het nadenken. Ik voel iets in mijzelf en het is geen lekker gevoel. Pijntjes overal. Somberheid. Waarom-gedachten. Nergens zin in. Wat ga ik in vredesnaam doen met al die tijd die ik vandaag heb, als ik nergens zin in heb? Ik besef me dat ik, automatisch, de televisie aangezet heb vanwege de ruis die het me oplevert. Door de ruis voel ik mijn sombere gevoel niet. Maar ik weet dat het daar niet voor niets zit (hallo, coach hier). Dus als de aflevering afgelopen is, zet ik direct de televisie uit. This is my moment to practice what I preach.

Ik word me bewust van mijn pijn. Vingers, zijkanten van mijn handen, schouders, nek, heup, knie, voeten. Het komt deels door mijn reuma, weet ik. En deels omdat ik nogal een pittig halfjaar achter de rug heb. En eigenlijk, als ik erover nadenk, was de tijd daarvóór ook niet echt eenvoudig en ontspannen. ‘Oké, kom maar door’, denk ik. En dan komen ze. De tranen. Eerst zachtjes, dan harder, met snikken en zakdoeken nodig. Ik trek het dekentje op de bank, de oude wiegdeken van mijn dochtertje, nog wat verder over mezelf heen en kruip als het ware naar binnen. Stroom maar, het moet er toch uit, denk ik. Huilen is helen.

Zo zit ik een tijdje. Voor mijn gevoel best lang. Tot het als vanzelf weer ophoudt. Het is voorbij en ik voel me letterlijk opgelucht maar ook moe. Mijn hoofd bonkt. Ik besluit mezelf een warm bad te gunnen om bij te komen en te ontspannen. Daarna voel ik me weer mezelf.

Helen is keihard werken, dat zeg ik mijn klanten ook altijd. Het is diepgaand proceswerk waar moed en aandacht voor nodig is. En je verbruikt in korte tijd een hoop energie. Niet voor niets blijven veel mensen ervan weg, zelfs als ze weten dat het eigenlijk beter is om hun gevoelens toe te laten. Het is eng, je weet niet wat je aantreft als je het toelaat. Wat er allemaal in die beerput zit. Maar het langdurig onderdrukken van emoties brengt zijn eigen problemen met zich mee. Niet voor niets loopt het percentage mensen die kampen met burn-out, depressie of verslaving de laatste jaren enorm op. Niet voor niets gebruiken we steeds meer antidepressiva en slaapmedicatie. Er zijn zelfs wetenschappelijke studies die bewijzen dat bepaalde chronische ziekten verband houden met het langdurig onderdrukken van emoties.

Want dat is wat we doen. We onderdrukken en verdoven massaal onze emoties. We denken dat dat normaal is. Het zit in onze cultuur. Mensen die openlijk emoties tonen zijn al snel overdreven of dramatisch. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Relativeren, rationaliseren, dóórgaan: het zit in ons bloed. Het is de manier waarop we al generaties lang (niet) met verdriet, angst en boosheid omgaan. En in bepaalde situaties legt het ons ook geen windeieren. Bijvoorbeeld tijdens het doormaken van een traumatische gebeurtenis.

Maar we zijn meer dan alleen ons hoofd. We hebben ook een lichaam, een hart, een ziel. Er is balans nodig. Alle delen verdienen aandacht. Alleen zo kunnen we onze psychische wonden helen (en iedereen heeft ze). Zodat wij kunnen genieten van een gezond, liefdevol en authentiek leven in verbinding met onze dierbaren. En onze kinderen niet hoeven te dealen met onze shit.

Whatever you do, don’t try to escape your pain, but be with it. The attempt to escape from pain, is what creates more pain.” – Gabor Maté

Wil je ook leren huilen? ;) Stuur me een bericht.

Admin - 13:57 @